Otac Tihomir

Tihomir je služio putnicima u nizu malih crkava između Hana i Leskovca. Njegov rukopis je praktičan, uglavnom beleži obroke, povrede i sahrane.

Na jednom listu navodi Milića vezanog za drveni krst, kako viče protiv presude i ponavlja da prsten nije vredan tolikog puta. Ne objašnjava ko ga je vezao ni zbog čega. Kasniji čitaoci su od te jedne rečenice napravili priču o političkom mučenju, verskom ritualu ili neuspelom javnom nastupu.

Tihomir je odbio da Korporaciji preda porodice koje su se sklonile u njegove crkve. Na liturgiji je čitao imena zatrpanih podrumskih radnika i tvrdio da dug ne može preći na dete. Nikola mu je ukinuo isporuku ulja, zatvorio prilaz bunaru i pokušao da crkvu upiše kao poslovni prostor sa neplaćenom kirijom.

Tihomirovo suprotstavljanje Korporaciji objavljeno je u Istraživačkom radu Mometove Stranke nakon provere crkvenih registara, zapisa o zatvorenim bunarima i korporacijskih naloga za iseljenje.